zox.gr / ΤΑΙΝΙΕΣ / Θανάσης Βέγγος: Σκηνές για σεμινάριο… χωρίς σενάριο
ΤΑΙΝΙΕΣ

Θανάσης Βέγγος: Σκηνές για σεμινάριο… χωρίς σενάριο

Θανάσης Βέγγος: Τι είχε πει για τα γυρίσματα των ταινιών του, αλλά και για το σενάριο που... δεν λάμβανε υπόψιν.

«Λοιπόν, εγώ, ο Θανάσης Βέγγος, είμαι ενστικτώδης άνθρωπος». Έτσι είχε προσδιορίσει τον εαυτό του, μιλώντας στον «Σύγχρονο Κινηματογράφο» και στον Τάκη Παπαγιαννίδη, τη δεκαετία του ’70.

Ο Θανάσης Βέγγος, μιλούσε πάντα ταπεινά για τον εαυτό του. «Δουλεύω με το ένστικτο, δεν έχω κανένα ταλέντο», είχε πει στην ίδια συνέντευξη. Για το πρώτο σκέλος της δήλωσής του, περί ενστίκτου, θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Όσο για το δεύτερο κομμάτι της δήλωσης, η ιστορία γράφτηκε αλλιώς.

Μπορεί να μην είχε ακολουθήσει τον κλασικό «δρόμο» ενός ηθοποιού, ωστόσο το ταλέντο υπήρχε και ήταν πηγαίο. Οι περιπέτειές του διασκέδαζαν και ψυχαγωγούσαν συνάμα το κοινό, που έβλεπε μέσα από τις ταινίες του, έναν απλό, καθημερινό αλλά κυρίως καλό άνθρωπο.

Ο Θανάσης Βέγγος «γνωρίστηκε» με την ηθοποιία μέσω της συνύπαρξής του στη Μακρόνησο με τον Νίκο Κούνδουρο. Η υποκριτική δεν ήταν παιδικό του όνειρο. Ο Κούνδουρος «είδε» αυτό που ο Θανάσης δεν… έβλεπε αρχικά και με την ώθησή του, οδήγησε τον Θανάση να λάμψει.

Όσο για το ένστικτο; Ο Θανάσης Βέγγος είχε παραδεχθεί ότι το αφήνει να τον καθοδηγεί. Βάσει… εγχειριδίων, ο ηθοποιός θα πρέπει να έχει ως μέτρο το σενάριο, ωστόσο στην περίπτωσή του, τα πράγματα ήταν διαφορετικά:

«Δεν μπορώ να χωνέψω τις ιστορίες του Θανάση, γραμμένες σ’ ένα χαρτί από έναν άνθρωπο που δεν έχει σχέση με το γύρισμα Το σενάριο χτενίζεται από τρία χέρια μέχρι ν’ αρχίσουμε το γύρισμα. Στο τέλος το πετάμε στα σκουπίδια κι αυτοσχεδιάζουμε. Πίστεψέ με, τα πράγματα βγαίνουν μόνα τους», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια της συνέντευξης στον Παπαγιαννίδη, είχε μετρήσει ορισμένες από τις σκηνές στις οποίες το σενάριο απουσίαζε, αλλά το πηγαίο ταλέντο και το ένστικτο τον οδήγησε στο να «βγάλει» ορισμένες από τις χαρακτηριστικές του σκηνές. Θανάσης Βέγγος: Τι είχε πει για το σενάριο

«Δε στο κρύβω, ότι οι καλύτερες στιγμές μου στο σινεμά γυρίστηκαν χωρίς σενάριο. Η αρχή του «Δρα Ζιβέγγου», το ξύρισμα με το πλαίυ μπάκ του Κουρέα της Σεβίλλης στο «Ασύλληπτο Κορόιδο», η σκηνή με το γραμμόφωνο στην Περαία στο «Επιχείρηση Γης Μαδιάμ», είναι γυρισμένες με μια μηχανή στο χέρι.

Αυτή η μηχανή πρέπει να’ ναι τρελή σαν τον Θανάση. Πέφτω στη θάλασσα, ανεβαίνω στους στύλους, κρεμιέμαι απ’ τα κεραμίδια, ότι έχει σημασία είναι ο Θανάσης. Αυτή είναι η απεικόνιση – όχι η προσφορά, δεν πιστεύω πως υπάρχει κάτι τέτοιο – ενός ανθρώπου που εκφράζει τις ανησυχίες μου».

Με αυτόν τον τρόπο δούλευε ο Θανάσης Βέγγος. Όσο κι αν σεβόταν το σενάριο, στο τέλος, σε ορισμένες περιπτώσεις, επικρατούσε το ένστικτο και τα συναισθήματα που μετέδιδε μέσα από το παίξιμό του. Αυτή η περίφημη «χαρμολύπη», η οποία σε κάνει να γελάς με τα παθήματα του ήρωα και αμέσως να τον συμπονάς, γνωρίζοντας ότι περνά δύσκολα και τρέχει για να τα καταφέρει.

Όλα αυτά τα συναισθήματα, τα καρέ που προβλήθηκαν σε όλη την Ελλάδα και μεταφέρθηκαν αυτούσια στο κοινό που λάτρεψε τις ταινίες και συνάμα τον Θανάση Βέγγο, ήταν αποτέλεσμα του ενστίκτου του, βάσει των αναφορών του. Γιατί οι σκηνές για σεμινάριο, βγαίνουν και… χωρίς σενάριο!