zox.gr / ΤΑΙΝΙΕΣ / Ο Εξορκιστής: Η αληθινή – όσο και τρομακτική – ιστορία πίσω από την ταινία
ΤΑΙΝΙΕΣ

Ο Εξορκιστής: Η αληθινή – όσο και τρομακτική – ιστορία πίσω από την ταινία

Ο Εξορκιστής: Μια ταινία που έγραψε ιστορία στα φιλμ του τρόμου κρύβει πίσω της μια ιστορία για την οποία έχουν ειπωθεί και γραφτεί πάρα πολλά...

Μπορεί να έχουν περάσει 45 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά «Ο Εξορκιστής«, ωστόσο παραμένει μία από τις τρομακτικές και «διαβολικές» ταινίες που έχουν βγει ποτέ.

Σε σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Φρίντκιν και πρωταγωνιστές τους Έλεν Μπέρστιν, Λίντα Μπλερ, Μαξ φον Σίντοφ και Τζέισον Μίλερ, «Ο Εξορκιστής» αφηγείται την ιστορία της Ρίγκαν, ενός μικρού κοριτσιού που καταλαμβάνεται από τον δαίμονα Παζούζου.

Από το 1973, που πρωτοκυκλοφόρησε μέχρι σήμερα, έχουν δει το φως της δημοσιότητας διάφορα «περίεργα», που τονώνουν ανά διαστήματα την φήμη της. Ορισμένοι από το καστ και τους τεχνικούς που εργάζονταν στην ταινία θεωρούσαν ότι ήταν τόσο αιρετική και διαβολική, που αποτελούσε κατάρα για όλους τους εμπλεκόμενους.

Υπήρξαν, επίσης, και διάφορα δημοσιεύματα για «καταστροφές» που συνέβησαν στο σετ συμπεριλαμβανομένης μιας φωτιάς που κατέστρεψε τα περισσότερα από τα σκηνικά εκτός από το δωμάτιο, όπου έγινε ο εξορκισμός. Αρκετοί συμμετέχοντες τραυματίστηκαν ενώ υπήρξαν και αναφορές για κάποιους θανάτους που αποδόθηκαν στην ταινία. Στο πέρασμα των χρόνων διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρξε καμία κατάρα.

Ο Εξορκιστής: Ο πραγματικός εξορκισμός του 12χρονου Ρόλαντ

Τη δεκαετία του 1940, στο Μέριλαντ των ΗΠΑ κατοικούσε ένα ζευγάρι που είχε αποκτήσει έναν μοναχογιό, τον Ρόναλντ.

Ο νεαρός Ρόναλντ, βαθιά θρησκευόμενος και ιδιαίτερα μοναχικός διατηρούσε στενές σχέσεις μόνο με τη θεία του Χάριετ, που της είχε και ιδιαίτερη αδυναμία.

Η Χάριετ πίστευε και φοβόταν την παρουσία των πνευμάτων και δίδαξε τον ανιψιό της να χρησιμοποιεί τον πίνακα Ouija ή αλλιώς τον πίνακα των πνευμάτων. Στα 13 του, η θεία του πέθανε από μία σοβαρή ασθένεια και ο Ρόναλντ μην μπορώντας να αντέξει την απώλεια της νοσηλεύητκε στο νοσοκομείο.

Καά την επιστροφή του, παρουσίασε έντονα ψυχοσωματικά συμπτώματα ενώ άρχισε να χρησιμοποιεί με μανία τον πίνακα των πνευμάτων, για να επικοινωνήσει με τη νεκρή του θεία.

Τα παράξενα ψυχοσωματικά αλλά και διάφορα τριξίματα που ακούγονταν από το ταβάνι, απόκοσμοι ήχοι, περίεργες φωνές πίσω από την πόρτα του αγοριού, βάζα που έσπαγαν και πολυθρόνες που μετακινούνταν,άρχισαν να προβληματίζουν τους γονείς του.

To αποκορύφωμα ήταν όταν οι γονείς του τον είδαν να τινάζεται (και να φτάνει σε σημείο να αιωρείται) πάνω από το κρεβάτι του.

Τότε άρχισαν να συμβουλεύονται ψυχιάτρους και πάστορες χωρίς επιτυχία μέχρι που ο πάστορας Μάιλς Σούλζε τους πρότεινε να δουν έναν «Καθολικό ιερέα» για να προχωρήσει σε εξορκισμό του 14χρονου.

Το Φεβρουάριο του 1949, ο ιερέας Άλμπερτ Χιους, σταμάτησε τον εξορκισμό αμέσως αφού ο Ρόναλντ κατάφερε να λύσει το δεμένο του χέρι, έσπασε ένα κομμάτι από το κρεβάτι και τραυμάτισε τον ώμο του ιερέα, που χρειάστηκε να κάνει ράμματα.

Λίγες μέρες, μετά, εμφανίστηκαν κόκκινα εξανθήματα στο σώμα του αγοριού ενώ «σχηματίστηκε» και κάτι σαν τη λέξη «ΛΟΥΙΣ» στην περιοχή της κοιλιάς του. Η οικογένεια το θεώρησε ως σημάδι και ταξίδεψε στο Σεντ Λούις του Μιζούρι και την υπόθεση ανέλαβε ο ιερέας Ρέιμοντ Τζ. Μπίσοπ μαζί με τον Ουίλιαμ Μπόουντερν.

Οι δύο ιερείς για εβδομάδες προσπαθούσαν να τον «θεραπεύσουν» ενώ ο 14χρονος να και το πρωί ήταν ήρεμος, τη νύχτα γινόταν επιθετικός και βίαιος και έβγαζε ακατάληπτους λαρυγγικούς ήχους. Οι ιερείς παρατήρησαν ότι ο Ρόναλντ έδειχνε τεράστια αποστροφή στη θέα ενός «ιερού» αντικειμένου. Κάτι που τους ώθησε να σιγουρευτούν ότι πρόκειται για διαμονισμό και ότι ο 14χρονος είχε καταληφθεί από δαίμονες.

Τελικά, σε μια τελευταία προσπάθεια εξορκισμού, ο Ρόναλντ αιωρήθηκε και φώναξε: «Σατανά! Είμαι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Σε προστάζω να φύγεις από αυτό το σώμα αυτή την στιγμή!». Στη συνέχεια είχε ένα έντονο επεισόδιο με σπασμούς και ψιθύρισε «έφυγε»… Ο «Εξορκιστής»

Μετά τον εξορκισμό του, ο Ρόναλντ έζησε μία φυσιολογική ζωή ενώ απέκτησε και τη δική του οικογένεια.

Όταν ένα άρθρο της εφημερίδας » Washington Post» έπεσε τυχαία στα χέρια του Πίτερ Μπλάτι, εκείνος έγραψε ένα μυθιστόρημα βασισμένο στα γεγονότα του Ρόναλντ που είχαν καταγράψει οι δύο ιερείς. Κυκλοφόρησε το 1971 και έγινε αμέσως τεράστια επιτυχία, όπως και η ομώνυμη ταινία που προβλήθηκε δύο χρόνια αργότερα…. Ο Εξορκιστής: Αμφισβήτηση

Ψάχνοντας το όλο θέμα, υπήρξαν μελετητές που βρήκαν πολλά κενά στις μαρτυρίες των ιερέων αλλά και σε όσα έγραφαν στα ημερολόγιά τους, ενώ το νοσοκομείο όπου έλαβε χώρα ο εξορκισμός, κατεδαφίστηκε και μαζί του χάθηκαν και όλα τα ιατρικά αρχεία.

Σύγχρονοι ψυχίατροι φτάνουν στο συμπέρασμα ότι το 14χρονο αγόρι έπασχε από ψυχική ασθένεια, πιθανώς από σχιζοφρένεια ή το Σύνδρομο Τουρέτ (μια νευροψυχιατρική διαταραχή, που την δεκαετία του 40 δεν ήταν ακόμη ευρέως γνωστή). Ο Εξορκιστής: Οι αναφορές στα βιβλία και οι φάρσες του 12χρονου στη μητέρα του

Στο βιβλίο του ο Τόμας Άλεν ισχυρίζεται ότι επρόκειτο απλά για ένα δυσαρεστημένο αγόρι και όχι για κάτι υπερφυσικό.

Στα ίδια χνάρια και ο Μαρκ Οπσάσνικ, ο οποίος στο Strange Magazine γράφει ότι ο Ρόλαντ δεν ήταν δαιμονισμένος αλλά ένα αγόρι που ήθελε απεγνωσμένα την προσοχή και θα έκανε τα πάντα για να την τραβήξει πάνω του. Αποκάλυψε, επίσης, ότι πολλά «γεγονότα» δεν αποδείχτηκαν ποτέ, συμπεριλαμβανομένων της δήθεν δαιμονικής φωνής, των σπασμών και του τραυματισμού του ιερέα.

Διαπίστωσε, ακόμη, ότι κανένας δεν είχε ελέγξει αν ο Ρόλαντ είχε κάνει τις λέξεις που υποτίθεται ότι εμφανίστηκαν στο σώμα του πριν την έναρξη του τελετουργικού.

Για την ακρίβεια, ο Τζο Νίκελ, αρθρογράφος στο Skeptical Inquirer, ανακάλυψε ότι υπάρχουν μαρτυρίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Ρόλαντ εθεάθη να χαράζει σκόπιμα τη λέξη «Χριστός» στο στήθος του με το νύχι του. Γείτονες ανέφεραν, επίσης, στο Οπσάσνικ ότι οι άνθρωποι που γνώριζαν το παιδί, το θεωρούσαν πολύ έξυπνο, που θα μπορούσε να κάνει φάρσες για να τρομάξει τη μητέρα του.