zox.gr / ΤΑΙΝΙΕΣ / Νίκος Σταυρίδης: Ο μεγάλος έρωτας της ζωής του είχε ερυθρόλευκο χρώμα (pic)
ΤΑΙΝΙΕΣ

Νίκος Σταυρίδης: Ο μεγάλος έρωτας της ζωής του είχε ερυθρόλευκο χρώμα (pic)

Ο Νίκος Σταυρίδης δεν έκρυψε ποτέ τη μεγάλη αγάπη που έτρεφε στην ομάδα της καρδιάς του, τον Ολυμπιακό.

Ο Νίκος Σταυρίδης αποτέλεσε μια από τις σημαίνουσες μορφές του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου. Σε αντίθεση με την πορεία του στο σανίδι και τη μεγάλη οθόνη, η οποία ήταν λαμπρή και πομπώδης, ο ίδιος φρόντιζε να ζει σεμνά και ταπεινά πίσω από τις κάμερες και τη σκηνή.

Έζησε μια γεμάτη ζωή, την οποία κράτησε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, όσον αφορά τα προσωπικά του ζητήματα. Ωστόσο, υπήρχε και κάτι που δεν μπορούσε να διατηρήσει κρυφό. Αντιθέτως, ευκαιρίας δοθείσης, φρόντιζε να το διαλαλεί παντού.

Πρόκειται για την αγάπη που έτρεφε για τον Ολυμπιακό, το καμάρι του Πειραιά. Ο Νίκος Σταυρίδης υπήρξε ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές των ερυθρολεύκων. Προσπαθούσε να μη χάνει ούτε ένα παιχνίδι της αγαπημένης του ομάδας, ενώ, όπως αναφέρει ο ellinikoskinimatografos.gr, υπήρξαν και δύο περιστατικά που φανέρωναν με ακρίβεια το πάθος του για την ομάδα.

Κάποια στιγμή, πήγε να τον δει στο θέατρο ο επιθετικός του Ολυμπιακού, Υβ Τριαντάφυλλος, η μεγάλη αδυναμία του Σταυρίδη εκείνη την εποχή. Με το που έγινε αντιληπτός, ο Σταυρίδης τον κάλεσε στη σκηνή για να τον αποθεώσει και διέκοπτε κατόπιν συχνά την παράσταση για να πανηγυρίσει με όλη του τη δύναμη φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του «Υβ, Υβ, Υβ»!

Συν τοις άλλοις, υπάρχει και η ιστορική φωτογραφία που δείχνει τον Σταυρίδη μέσα στο γήπεδο να ασπάζεται στο μάγουλο τον Γιώργο Σιδέρη, μετά το λυτρωτικό γκολ του στον αγώνα Απόλλωνα Σμύρνης – Ολυμπιακού στη Ριζούπολη τον Νοέμβριο του 1963.

Ποιος ήταν ο Νίκος Σταυρίδης

Ο Νίκος Σταυρίδης (Βαθύ Σάμου 1910 – 12 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1929 στο μουσικό θέατρο, συμμετέχοντας σε επιθεωρήσεις, οπερέτες και παραστάσεις βαριετέ. Καταγόταν από την Σάμο και ήταν νυμφευμένος για δυο χρόνια με την Λαρισαία ηθοποιό του μουσικού θεάτρου Ξένη Δράμαλη. Απεβίωσε στην Σάμο στις 12 Δεκεμβρίου του 1987 επισκεπτόμενος την αδερφή του. Κηδεύτηκε στην Κηφισιά.

Τη δεκαετία του 1940 άρχισε να συγκροτεί δικούς του θιάσους και να συνεργάζεται με σπουδαίους συναδέλφους του, όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου, τις αδελφές Καλουτά, την Καίτη Ντιριντάουα και τη Μαρίκα Νέζερ και την Καίτη Μπελίντα (1958: Τεντυμπόυς των Γιαλαμά-Θίσβιου-Πρετεντέρη), τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και τη Σοφία Βέμπο (1959), τον Κώστα Χατζηχρήστο (1963) κ.ά. Μεσολάβησε ένα διάστημα (1954-55) κατά το οποίο ίδρυσε μαζί με τον Τάκη Μηλιάδη και τη Νανά Σκιαδά το θίασο «Ελληνική Μουσική Κωμωδία», στον οποίο ανέβασε επιθεωρήσεις αλλά και έργα πρόζας, όπως η κωμωδία «Δέκα μέρες στο Παρίσι» (με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο το 1960).

Διακρίθηκε ιδιαίτερα και για τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις. Έπαιξε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1950 στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου Έλα στο θείο και συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες του ίδιου (Η ωραία των Αθηνών, 1953), του Ορέστη Λάσκου (Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, 1957, Φτωχαδάκια και λεφτάδες, 1960, Τρίτη και 13, 1963, Ο χαζομπαμπάς, 1967), του Πάνου Γλυκοφρύδη (Δουλειές με φούντες, 1958), του Αλέκου Σακελλάριου (Τα κίτρινα γάντια, 1960), του Γρηγόρη Γρηγορίου (Διαβόλου κάλτσα, 1960), του Κώστα Ανδρίτσου (Ευτυχώς τρελάθηκα, 1961) και σε πολλές άλλες.