zox.gr / TV / Παιχνίδια χωρίς Σύνορα: Αν τα θυμάσαι, τότε έζησες ωραία παιδικά χρόνια (vids)
TV

Παιχνίδια χωρίς Σύνορα: Αν τα θυμάσαι, τότε έζησες ωραία παιδικά χρόνια (vids)

Τα Παιχνίδια χωρίς Σύνορα έδωσαν νόημα στις βραδιές μικρών και μεγάλων τη δεκαετία του ’90. Πλέον, έχουν λάβει επάξια μια θέση στις ωραίες cult στιγμές μιας εποχής που δεν γυρίζει πίσω…

«Παιχνίδια χωρίς Σύνορα». Αν είσαι έφηβος, πιθανότατα ο τίτλος να μη λέει και πολλά. Αν όμως βραδίζεις προς τα δεύτερα –άντα, ή έστω ανήκεις στη γενιά του ’90, τότε, μοιραία, οι αναμνήσεις θα αρχίσουν να βγαίνουν από το μυαλό σου με τη μορφή… φωτοβολίδων, από τη στιγμή που τσεκάρεις τον τίτλο.

Τα Παιχνίδια χωρίς Σύνορα συστήθηκαν στην Ευρώπη από τα μέσα της δεκαετίας του ’60. Τότε, ο Σαρλ Ντε Γκωλ είχε συλλάβει μια ευφυής ιδέα, ψάχνοντας τρόπους ώστε να φέρει πιο κοντά την «πληγωμένη» από τον Β’ ΠΠ, Ευρώπη. Στην Ελλάδα τα μάθαμε τη «χρυσή» δεκαετία του ’90, καθώς η χώρα μας συμμετείχε στο τελευταίο κομμάτι της διεξαγωγής τους.

Πάντως, η περίοδος 1993-1999, αρκούσε για να δημιουργήσει μια «κάστα» επίλεκτων οπαδών και αρκετών φανς. Οι ημέρες προβολής τους από την ΕΡΤ, οι περιγραφές των Δάφνη Μπόκοτα, Άντζελα Γκερέκου, Φίλιππου Σοφιανού, Βέρας Στρατάκου και φυσικά του Κώστα Σγόντζου, αποτέλεσαν για τους τότε λιλιπούτειους φαν, ένα… ζέσταμα για τα αυτιά τους.

Λίγα χρόνια μετά, οι τότε νεαροί φανς της σειράς παιχνιδιών, θα άκουγαν με την ίδια λαχτάρα εκφωνητές όπως ο Χελάκης, ο Σκουντής αλλά και τη Δάφνη Μπόκοτα, οι οποίοι συνόδευσαν με τη φωνή τους τις επιτυχίες στο Euro, το Eurobasket και φυσικά… τη Eurovision!

Πολύ πριν δούμε με τα μάτια μας τα αθλητικά και μουσικά «έπη» της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, τα Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα αποτέλεσαν έναν υπέροχο λόγο ώστε να παθιαστούμε μπροστά από τις οθόνες μας, φωνάζοντας υπέρ της ελληνικής ομάδας.

Η εκάστοτε πόλη ή κωμόπολη, που συμμετείχε στον διαγωνισμό, τα έβαζε με αντίστοιχες περιοχές από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Τσεχία, την Ουγγαρία, την Ελβετία, αλλά και άλλες χώρες, με στόχο να κατακτήσει την πρωτιά.

Φυσικά, τα αγωνίσματα δεν έμοιαζαν σε τίποτα με εκείνα του κλασικού στίβου ή του ομαδικού αθλητισμού. Για τους μη γνωρίζοντες, ή τους νεότερους, θα λέγαμε πως υπήρχε μια κάποια σύγκριση με το κόνσεπτ του Κάστρου του Τακέσι, αν και η παραγωγή του ευρωπαϊκού πρότζεκτ, κόστισε πολλά περισσότερα. Κι αυτός ήταν ο λόγος που αποφασίστηκε στο να διακοπεί η διεξαγωγή τους.

Ακόμα και στην εποχή των «παχιών αγελάδων», οι απαιτήσεις των «Παιχνιδιών χωρίς Σύνορα» αποτελούσαν… θέμα για όλες τις χώρες που τα προέβαλαν, μέσω των κρατικών καναλιών τους. Μπορεί να σας φαίνεται περίεργο, αλλά για τη δεκαετία του ’90, ένα πρότζεκτ με στίβους «μάχης» δεκάδων μέτρων, με ιδιαίτερα σκηνικά αλλά και εκατοντάδες ανθρώπους οι οποίοι επέβλεπαν αλλά και παρουσίαζαν τη διαδικασία, κόστιζε πολλά.

Κάπως έτσι, τα Παιχνίδια χωρίς Σύνορα πέρασαν… στη σφαίρα του μύθου με την αυγή του 21ου αιώνα. Ανά τα χρόνια υπήρχαν σκέψεις για την επαναφορά τους. Ωστόσο όλες οι ιδέες για την επιστροφή τους στην καθημερινότητά μας σκόνταψαν σε αρκετές υποκειμενικές και αντικειμενικές δυσκολίες.

Αφενός, η Ευρώπη της κρίσης δεν θα μπορούσε να διοργανώσει με την ίδια άνεση ένα τέτοιο πρότζεκτ. Αφετέρου, οι εποχές άλλαξαν, οι κοινωνίες μετέτρεψαν τα γούστα τους και ο αθλητικός/αθλοπαιδικός ανταγωνισμός μεταξύ των χωρών της Ευρώπης υπήρχε πλέον παντού. Οπότε, η επιστροφή ενός τέτοιου εγχειρήματος, μάλλον θα φάνταζε ως ένα πλάνο εκτός εποχής…

Κατά μίαν έννοια, ίσως είναι καλύτερα που τα Παιχνίδια χωρίς Σύνορα παρέμειναν στη σφαίρα των αναμνήσεων αλλά και του… Youtube. Τιμή και δόξα σε όσους κατάφεραν και ανάρτησαν στο δημοφιλές δίκτυο ορισμένα στιγμιότυπα και επεισόδια από τις μάχες που έδωσαν οι ελληνικές ομάδες. Βλέποντας τα, μεταφερόμαστε αυτόματα σε μια αθώα εποχή για τα δικά μας μάτια.

Τότε που ήμασταν πιτσιρίκια και συνωστιζόμασταν μπροστά στην οθόνη, φωνάζοντας τα πρώτα μας «Ελλάς Ελλάς», μιμούμενοι τους πατεράδες μας που έκαναν περίπου τα… ίδια βλέποντας τον Αργύρη Καμπούρη να εκτελεί τις βολές στον τελικό του Ευρωμπάσκετ. Παράλληλα, δίχως να το ξέραμε, κάναμε… ζέσταμα για τα επόμενα «Ελλάς ολέ», που ήρθαν στη Λισαβόνα, το Βελιγράδι και το… Κίεβο. Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται γραφικά, ρωτήστε τους μεγαλύτερους από εσάς. Αν δε, μάθετε ότι σε κάποιο από τα επεισόδια έπαιξε και η πόλη σας ή το νησί σας, τότε θα δείτε ότι εκείνη την εποχή, η συμμετοχή αποτελούσε το πρώτο θέμα συζήτησης…

Είπαμε, τότε ήταν άλλες εποχές. Πιο αθώες, τουλάχιστον στα δικά μας μάτια!