zox.gr / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Η πρώτη ταινία για το ’21 είχε μπόλικο παρασκήνιο και δεν γυρίστηκε στην Ελλάδα
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Η πρώτη ταινία για το ’21 είχε μπόλικο παρασκήνιο και δεν γυρίστηκε στην Ελλάδα

Η πρώτη ταινία που αφορούσε την επανάσταση του '21 δεν γυρίστηκε στην Ελλάδα και είναι άγνωστο ακόμη κι αν προβλήθηκε, έστω και μια φορά, στη χώρα μας.

Πλησιάζουμε στην επέτειο της Επανάστασης του 1821 και -αναμενόμενα- θα εμφανιστεί ξανά στην τηλεοπτική οθόνη, κάθε ταινία που γυρίστηκε με αφορμή τα χρόνια εκείνα.

Θα θυμηθούμε ξανά τίτλους όπως «Τη λίμνη των στεναγμών», τη «Μπουμπουλίνα», τον «Παπαφλέσσα», τη «Μαντώ Μαυρογένους» και άλλες δημιουργίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

Πάντως, με βεβαιότητα, δεν θα προβληθεί στις οθόνες μας η πρώτη ταινία που είχε σχέση με τα χρόνια της Επανάστασης κατά του τουρκικού ζυγού. Γιατί πολύ απλά… δεν έχει διασωθεί ούτε δευτερόλεπτο από το φιλμ.

Η πρώτη ταινία που αφορούσε (έστω και έμμεσα) το 1821, γυρίστηκε το… 1911. Σε μια εποχή όπου ο κινηματογράφος έκανε τα πρώτα του βήματα παγκοσμίως και τα περισσότερα φιλμ ήταν μικρής (ή μέσης) διάρκειας, δίχως φυσικό ήχο. Η «Γκουλνάρα: Ιστορία της ελληνικής ανεξαρτησίας, 1820-1830», όπως ήταν ο τίτλος της ταινίας, γυρίστηκε στη… γειτονική Ιταλία, εξ ολοκλήρου από Ιταλούς. Η παραγωγή, το καστ και οι εμπλεκόμενοι δεν είχαν άμεση σχέση με την Ελλάδα.

Μάλιστα, όπως αναφέρει το ellinikoskinimatografos.gr, η εν λόγω ταινία ήταν μέρος μιας καλοσχηματισμένης προπαγάνδας από τους γείτονες, οι οποίοι θέλησαν με κάθε τρόπο να στρέψουν την κοινή γνώμη κατά της -τότε- Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο λόγος; Το Σεπτέμβριο του 1911 ξέσπασε ιταλοτουρκικός πόλεμος, όταν η Ιταλία προέβαλε διεκδικήσεις επί της Λιβύης, που μέχρι τότε αποτελούσε τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η αντιτουρκική ιταλική προπαγάνδα είχε αρχίσει να εκδηλώνεται πολλούς μήνες πριν την έναρξη του πολέμου και εκφραζόταν με διάφορα μέσα. Ένα από αυτά ήταν και ο κινηματογράφος.

Μέσα στη χρονιά γυρίστηκαν αρκετές αντιτουρκικές – επί της ουσίας – ταινίες, ώστε να διεγερθεί η ιταλική κοινή γνώμη εναντίον των «βάρβαρων» Τούρκων. Κάποιες από τις ταινίες εκείνης της περιόδου (1911-1912) ήταν: «I cavalieri di Rodi», «Hussein il pirata» κλπ., μεταξύ δε αυτών και η «Γκιουλνάρα». Όσο για την υπόθεση; Ο Σάθας, ένας Έλληνας προδότης, κατατάσσεται στον τουρκικό στρατό και απαγάγει την Γκιουλνάρα, την όμορφη σύζυγο του Ζαχαρία, ενός Έλληνα πολεμιστή.

Ο Ζαχαρίας μεταμφιέζεται σε δερβίση και καταφέρνει να εισέλθει στο παλάτι. Ωστόσο, ο Σάθας τον αναγνωρίζει και ο Ζαχαρίας συλλαμβάνεται και φυλακίζεται.

Εν τω μεταξύ, η Γκιουλνάρα σφάζει τον Πασά, ο οποίος προηγουμένως της είχε φερθεί με σκληρότητα, και του κλέβει το δαχτυλίδι, το οποίο αποτελούσε σύμβολο εξουσίας.

Χάρη σ’ αυτό το δαχτυλίδι καταφέρνει να επικοινωνήσει με το σύζυγό της, ενώ το ζευγάρι σχεδιάζει την απόδραση του Ζαχαρία από τη φυλακή με τη βοήθεια ενός σχοινιού.

Ενώ όμως η Γκιουλνάρα καταφέρνει και προσγειώνεται με ασφάλεια, την τελευταία στιγμή εμφανίζεται στο παράθυρο ο Σάθας, ο οποίος κόβει το σκοινί και ο Ζαχαρίας πέφτει νεκρός στα βράχια.

Η ταινία προβλήθηκε στις ΗΠΑ και την Αυστραλία, ωστόσο παραμένει άγνωστο αν κάτι τέτοιο συνέβη και στη χώρα μας, η οποία εκείνη την εποχή προσπαθούσε να μάθει… τι εστί κινηματογράφος, λίγα χρόνια πριν από τη δημιουργία της «Γκόλφως», της πρώτης -καθαρά- ελληνικής προσπάθειας.

Έστω κι έτσι, έμμεσα και με εντελώς διαφορετικά κίνητρα απ’ ότι οι επόμενες, η πρώτη ταινία για την ελληνική Επανάσταση, είχε… ιταλική υπογραφή!