zox.gr / ΤΑΙΝΙΕΣ / Τι έμαθες στους Έλληνες, Θανάση;
ΤΑΙΝΙΕΣ

Τι έμαθες στους Έλληνες, Θανάση;

Συμπληρώθηκαν οκτώ χρόνια από τον θάνατο του Θανάση Βέγγου. Του κωμικού που σκιαγράφησε με τον καλύτερο τρόπο το καλό αλλά και το κακό πρόσωπο των Ελλήνων.

Στις 3 Μαΐου του 2011, η Ελλάδα έχασε τον Θανάση Βέγγο. Τον δικό της Θανάση. Τον καλό της άνθρωπο. Τον ηθοποιό που υπηρέτησε με πάθος τους ρόλους του, δίχως να είχε ως όνειρο το να γίνει ηθοποιός. Χρειάστηκε να συναντήσει τον Νίκο Κούνδουρο στη «σκοτεινή» Μακρόνησο, ώστε να έρθει για πρώτη φορά σε επαφή με τη μοίρα του. Κι έκτοτε, όλα πήραν τον δρόμο τους. Ένας δρόμος γεμάτος εμπόδια, με πολλή τρεχάλα, ευτράπελα και απρόοπτα, τα οποία ο Θανάσης αντιμετώπισε στωικά, με το κεφάλι χαμηλά και με ήθος.

Ο Θανάσης Βέγγος έχτισε τα πάντα από το μηδέν. Δεν του χαρίστηκε το παραμικρό. Χρειάστηκε να δώσει αρκετές φορές εξετάσεις ενώπιον της Επιτροπής Εκτάκτων Ταλέντων, ώστε να αναγνωριστεί και επισήμως ως ηθοποιός. Στις ταινίες του, είτε ως πρωταγωνιστής, είτε αργότερα ως παραγωγός, πρόσεχε το παραμικρό. Αγωνιούσε και δοκίμαζε ξανά και ξανά, μέχρι να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Κι ας έθεσε σε κίνδυνο και την ίδια του τη ζωή, περνώντας μέσα από αληθινά τζάμια και χορεύοντας σε αναμμένα κάρβουνα.

Σε μια πορεία που διήρκεσε μισό αιώνα, ο Θανάσης Βέγγος δίδαξε στους Έλληνες τα πάντα, με το Αριστοφανικό του στυλ, αλλά και συνάμα την απλότητά του. Έδειξε στον φακό το πλήρες πρόσωπο του Έλληνα της μετεμφυλιακής εποχής. Που αγωνιούσε, έτρεχε για να προλάβει, προσπαθούσε να ζήσει με πενιχρά έσοδα και να χαρεί με το παραμικρό. Και που ενίοτε, την πλήρωνε από το ίδιο το φιλότιμό του. Ο Θανάσης έμαθε στους Έλληνες ποιοι είναι, δίχως να τους κάνει κηρύγματα ή να βγάζει λογύδρια. Κι αν μερικοί θεώρησαν πως ο «Θανάσης» του κινηματογράφου αποτελεί μια καρικατούρα, ήρθε η ίδια η ζωή να τους διδάξει πως κάθε παράδειγμα, όσο τραβηγμένο κι αν ήταν, θύμιζε τους εαυτούς τους, λίγο ή πολύ.

Ο Θανάσης αγάπησε με πάθος την τέχνη του. Το κυριότερο; Αγαπούσε, κι ας μην τους ήξερε ονομαστικά, κάθε έναν από τους ανθρώπους που έτρεχαν στα σινεμά για να δουν τις περιπέτειες του «Θου – Βου», ή του κάθε ρόλου που ενσάρκωνε. Και γι’ αυτούς έκανε τα πάντα. Κι ας μην είχε πάντοτε τον σωστό τρόπο. Πέρασε μάλιστα και από οικονομικές συμπληγάδες, μα τα κατάφερε, κι ήταν πάντα εκεί. Στα τελευταία του χρόνια, κάθε δημόσια εμφάνισή του προκαλούσε συγκίνηση και αμοιβαίο θαυμασμό. Μιλούσε πάντα με δάκρυα στα μάτια του. Και μ’ αυτή την ταπεινότητα που «τσάκιζε» κόκαλα. Ό,τι κι αν πέτυχε, δεν ξεχνούσε από που ξεκίνησε, αλλά και το γεγονός πως ήταν ο «Θανάσης μας». Ο δικός μας Θανάσης. Ο καλός μας άνθρωπος…