zox.gr / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Τσίπρας σε Γεωργούλη: «Κάτσε ρε φίλε, γιατί δεν σε ξέρω;»
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Τσίπρας σε Γεωργούλη: «Κάτσε ρε φίλε, γιατί δεν σε ξέρω;»

Η ερώτηση που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας στον Αλέξη Γεωργούλη στην πρώτη τους συνάντηση.

Ο Αλέξης Γεωργούλης παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα Espresso και τη Βίβιαν Μπενέκου, με αφορμή την υποψηφιότητά του στις Ευρωεκλογές 2019. Ο δημοφιλής ηθοποιός, ο οποίος συντάχθηκε στο πλευρό της Προοδευτικής Συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ, αποκάλυψε τον διάλογο που είχε με τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, κατά την πρώτη τους συνάντηση για τις εκλογές.

Ο ηθοποιός ανέφερε πως ο Τσίπρας είχε ειλικρινή απορία σχετικά με την γνωριμία τους, καθώς οι δύο είναι ’74άρηδες και φοίτησαν στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αλλά δεν είχαν γνωριστεί κατά τα φοιτητικά τους χρόνια. Συγκεκριμένα, ο διάλογος είχε ως εξής, σύμφωνα με τα όσα ανέφερε στην Espresso ο Αλέξης Γεωργούλης.

Μόλις με είδε έγινε ο εξής διάλογος:

-Κάτσε, βρε φίλε… Είσαι του 1974, είμαι του ’74. Ήσουν στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ήμουν στο Μετσόβιο. Πού είσαι; Γιατί δεν σε ξέρω;

-Είναι μεγάλο το Μετσόβιο και χιλιάδες οι φοιτητές.

-Τους ήξερα όλους, δεν γίνεται. Τέλος πάντων, του εξήγησα ότι εγώ αρχικά πέρασα στη Θεσσαλονίκη, ήμουν στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο για δύο χρόνια και ύστερα, ως πολύτεκνη που ήταν η οικογένειά μου και επειδή τα δύο αδέλφια μου ήταν στην Αθήνα, πήρα μεταγραφή στην Αθήνα. Άρα ήμουν εδώ το 1996 και γι’ αυτό ο Αλέξης Τσίπρας δεν με γνώρισε τότε».

Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Αλέξης Γεωργούλης είχε τονίσει τα εξής για την υποψηφιότητά του: «Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη στραμμένη στην κοινωνία, στον πολιτισμό, στις ανάγκες και όχι μόνο στους αριθμούς». Ο ίδιος δήλωσε αντίθετος σε φαινόμενα αποχής, αναφέροντας πως «η δύσκολη πολιτική περίοδος δεν μπορεί να ξεπεραστεί μέσω της αποχής, αλλά μέσω της συμμετοχής». Θεωρεί την Προοδευτική Συμμαχία «έναν πολύ καλό τρόπο για να μπορέσουμε να μιλήσουμε σε ένα κομμάτι της κοινωνίας έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ».

Ο κ. Γεωργούλης επεσήμανε ότι η Ευρώπη πρέπει να ασχοληθεί με τους νέους ανθρώπους, τους οποίους «για πολλά χρόνια αντιμετωπίζει ως αριθμούς που εργάζονται σε μια πολυεθνική εταιρεία και όχι ως πολύπλευρα όντα με ανάγκες».