zox.gr / ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ / Σπύρος Παπαδόπουλος: «Δεν έχω δει ποτέ τους Απαράδεκτους»
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Σπύρος Παπαδόπουλος: «Δεν έχω δει ποτέ τους Απαράδεκτους»

Σπύρος Παπαδόπουλος: Ο γνωστός ηθοποιός και παρουσιαστής άνοιξε τη καρδιά του στον Νίκο Χατζηνικολάου μιλώντας τόσο για την καριέρα του όσο και για τη μάχη ου έδωσε με τον καρκίνο.

Σπύρος Παπαδόπουλος: Καλεσμένος του Νίκου Χατζηνικολάου και της εκπομπής του ΑΝΤ1 «Ενώπιος Ενωπίω» ήταν χθες βράδυ ο γνωστός ηθοποιός και παρουσιαστής. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος άνοιξε τη καρδιά του ξετυλίγοντας το «κουβάρι» της ζωής του μιλώντας ανοιχτά για όλα τα κεφάλαια αυτής που τον συντροφεύουν.

«Δεν θα γίνει αναβίωση των Απαράδεκτων»

«Δεν έχω δει ποτέ τους Απαράδεκτους. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου με έβριζε που δεν έβλεπα. Δεν θα έχουμε αναβίωση των Απαράδεκτων στην τηλεόραση. Θα γίνει μια δουλειά το καλοκαίρι που γράφει η Δήμητρα, μια επιθεώρηση με πολύ σπουδαίους ηθοποιούς. Κι επειδή ήταν να είμαι κι εγώ, αλλά επέλεξα να ξεκουραστώ γιατί δεν… πάει δεύτερη χρονιά καλοκαίρι. Θα ήμασταν εγώ, η Δήμητρα και ο Μπέζος κι έτσι βγήκε η φήμη περί αναβίωσης των Απαράδεκτων. Βέβαια ήταν ωραία εκείνη η εποχή. Με τον Βλάσση κάναμε πολύ καλή παρέα. Ήταν ένας υπέροχος τύπος, πολύ σπουδαίος άνθρωπος και δεν ήταν αυτό που φαινόταν ο Βλάσσης. Ήταν ένας τρομερά ευαίσθητος άνθρωπος, νοιαζόταν για τους πάντες. Έκανε ότι δεν τρέχει τίποτα και δεν στεναχωριόμαστε και η ζωή είναι ωραία, αλλά ήταν ψυχούλα», είπε ο Σπύρος Παπαδόπουλος. «Είπα ο καρκίνος τη δουλειά του και εγώ τη δικιά μου»

Στη συνέχεια ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε και στο σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε. «Δεν άλλαξε τίποτα απολύτως η περιπέτεια της υγείας μου. Όπως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πέσει με τη μηχανή και δεν ξανακαβαλάνε, έχω πέσει με τη μηχανή δυο τρεις φορές, την καβαλάω και συνεχίζω σαν να μην έπεσα ποτέ. Αυτό έγινε και με τον καρκίνο. Είπα ο καρκίνος τη δουλειά του και εγώ τη δικιά μου. Έχω δουλειές τώρα, δεν μπορώ να φύγω τώρα. Το σοκ δεν ήταν μεγάλο, με εξέπληξα και εγώ ακόμη. Ο γιατρός μου το είπε χοντρά: «Αν δεν τα πας καλά… σε δύο με τρεις μήνες έφυγες». Είπα εντάξει μάλλον έως εδώ ήταν, φώναξα τον γιο μου και του μίλησα για να ξέρει».